سلام
نميدونم اين شعر فولکولوريک رو جايي شنيدين يا اينکه خودتون گفتين .به هر حال ميتونست خيلي بهتر از اين باشه . به نظرم شما خيلي عجله کردين که اين شعرو اينجا بزارين .به نظر من شعر اولش مثل يه بذر ميمونه که بايد تو وجود خودت پرورشش بدي . بزاري حسابي تنومند بشه و مطمئن باش اگه هر روز بيشتر اونو با خودت تکرار کني رشدش سريعتر و بيشتر ميشه .البته اين حرف من با اينکه ميگن شعر يک حس هست که هميشه سراغ آدم نمياد تضادي نداره و اين حرف کاملاْ درسته اما اون حس که باعث ميشه شعري به زبانمون جاري بشه جاي خودش و پرورش و روياندن بهتر و پربارتر اون هم جاي خودش . مثل يه باغبان بايد شعرهامونو رشد بديم و به موقع ميوه اون رو به سايرين تعارف کنيم تا لذت ببرن .
يک بار امتحان کنيد .مطمئن باشين اثرشو ميبينين .
موفق باشين

غصه نخور مسافر اينجا ما هم غريبيم ...

خدا کنه! چي بگم؟
يه روز خوب آبي؟
....
شايد
موفق باشين

اسيرم آزاد ميشه،آزاد!