نازل ترين مرتبه ي عشق در عشق ما به انساني زيبا روي و ميل به جاودانگي – كه از طريق به دنيا آوردن فرزندي از وي خود را نشان ميدهد – جلوه گر ميشود. شكل برتري از عشق متضمن همدلي باآرمان هاي معنوي تر است, و اين نوع عشق منشإ خير اجتماعي است. اما برترين صورت عشق افلاطوني سراپا عشق به فلسفه است و اوج اين عشق دست يافتن به مشاهده ي عرفاني ايده ي خير.( از نظر افلاطون تمام مشاهدات روزمره ي ما صرفا صورت ظاهر يا نمود است (نه بود). واقعيت راستين , عالم ايده هاست و در راس آنها ايده ي خير جا دارد).
اين پاراگرافي كه خوندين چكيده ي نظر افلاطون راجع به عشق بود. من كه فعلا شديدا قبولش دارم, شما چي ؟
و اما حالا ببينين نظر ارسطو در مورد انسان, لذت و هدف چي بوده :
ارسطو غايت انسان را طلب خوشبختي و سعادت ميدانست , كه در نظرش به معناي فعليت بخشيدن به بهترين چيزيست كه ما مستعد آن هستيم. اما بهترين چيزي كه مستعد آن هستيم چيست؟ در نظر ارسطو خرد والاترين قوه ي انسان است. پس بهترين ( و خوشبخت ترين ) انسان كسي است كه تا جايي كه ميتواند اوقات خود را صرف ناب ترين فعاليت عقل ميكند كه عبارت است از نظر پردازي. يعني لذت طلبي در قالب كار فكري و نظري محض.
اين يكي رو هم فعلا قبول دارم اما نه به طور كامل. به نظر من بعضي مواقع همين كار فكري كه واقعا يه لذت غير قابل وصف داره باعث ميشه آدم بره و وارد دنياي واقعي (يا بهتر بگم دنياي ظاهر ) بشه. يعني نظر پردازي موجب ميشه انسان حتي از جهان نمودها هم لذتي حقيقي ببره.

عبدالله قبادی ● 04:33 AM GMT ● نظرات شما: 4

سلام
من با ارسطو موافقم
باید بخوای تا از فکر کردن لذت ببری
موفق باشید