اين متنو دقيقا يکسال پيش نوشتم. حالا که خوندمش ديدم امروز هم بايد همينو بنويسم:

« بيست سال پيش در چنين روزي از پاييز برگ ريز بودنم آغاز شد و بدين سان مرا در اين دنياي بزرگ پر وحشت تنها رها کردند . واينک تمام اطرافم را دريايي مواج از انسانها فرا گرفته است که حتي يکي از آنها را به درستي نمي شناسم . نه تنها انسانها را که ديگر موجودات اين جزيره ي سرگرداني را نيز اندکي قادر به درک کردن نيستم . اما دردناک تر از همه اين است که خود را نيز درک نکرده ام .به اندازه ي تمام ابهت پوشالي وجود خويش از خود دورم گويي حتي با خود نيز غريبه ام .
هزاران سوال پوچ و بي جواب در ذهن دارم که به هر کدامشان هزاران بار فکر کرده ام و در پايان بي نتيجه در درون خود تلمبارشان کردم .
هيچ چيز در پيرامونم معني مطلق و روشني ندارد . حقيقت اعمال در مقابل ديدگانم دائما از بينهايت خوبي به بينهايت بدي مي گرايد انچنان که برايم نه قابل باورند نه قابل انکار .
سردرگمم .خود را موجودي ناقص و ناکامل چون جنين سقط شده اي مي انگارم که در وسوسه اي شهوت انگيز ما بين بودن و نبودن گرفتار آمده است .
درونم لبريز از درد است . دردهايي که هر کدامشان براي از پاي در آوردن من کافيست و من با طاقتي نا خواسته و تصور نا شدني اين زخم هاي روح خراش را تحمل مي کنم .
جه بسيار حرفهاي قشنگي که براي شنيدنشان کسي جز خود نيافتم و چه شبهايي که با خود زمزمه شان کردم و سپس چه آسان به دست فراموشي سپردمشان .
اگر چه تنها بيست سال از عمرم مي گذرد اما زردي سردي و خستگي هزاران پاييز در وجودم رخنه کرده است و من هنوز هم به اميد آمدن بهار وجودم به قتل عام ثانيه ها مشغولم و نيز آگاهم که اين اميدواري خود از بزرگتين دردهاي من است .
اکنون که بيست سال زندگي را تجربه کرده ام و حتي قطره اي از آن را هضم نکرده ام احساس مي کنم حتي اگر هزار سال ديگر نيز زنده باشم اين نوع زندگي را نخواهم توانست فهميد و غول سرگرداني و حيراني من لحظه به لحظه رشد خواهد کرد تا جايي که شايد او بر من چيره شود . »

عبدالله قبادی ● 02:21 PM GMT ● نظرات شما: 9

...