یه عمارت در نهایت زیبایی و پایداری ممکن قراره ساخته بشه. شالوده ی این عمارت نقش خیلی مهمی داره، اون اندازه مهم که شاید فقط سال ها وقت صرف پیدا کردن محل اون بشه و بعد از یافتن محل مناسب، ساخت وساز شالوده با دقت بسیار بالایی باید انجام بشه و باز هم سالها طول می کشه. آیا درسته که معماردر یک برهه ی زمانی چندین ساله تنها به کار شالوده بپردازه ؟؟؟ ... نه، چرا که عملیات ساخت شالوده در مکانی صورت می گیره غیر از مکان اصلی عمارت و غیر از محل زندگی معمار، و در ضمن شالوده در عمق قرار داره و اگه معمار چند سالی رو کاملا صرف شالوده کنه و از زندگی عادی که داشته دور باشه، ضررهای زیادی می بینه تا اونجایی که شاید اصلا نتونه ادامه بده و متوقف بشه. پس چه باید کرد ؟ -----> کارهای مربوط به شالوده زمینه ی فکری و عملی معمار باشه و در خلال این تفکرات و اعمال، در حین زندگی عادی، به ساختن قسمت بالازمینی و تزئینات ظاهری عمارت – در و دیوار و پنجره و ... – بپردازه. البته تا وقتی که پی بالا نیومده، بودن یا نبودن و چگونه بودن قسمت ظاهری دقیقا معلوم نیست؛ اما عاقلانه اینه که زیر لوای عقل به شرایط موجود اعتماد کرد تا وقتی که درستی یا نادرستیشون توسط بیرونی ترین لایه ی شالوده مشخص بشه.
نود و نه درصد از عمارت زندگی ما، توسط خود ما معماری میشه.

عبدالله قبادی ● 12:09 AM GMT