بازم یه شروع دیگه، کاش می شد اسمشو تولد گذاشت اما نیست.
مدت زیادی میگذره از وقتی که سیستم نظر خواهی رو غیر فعال کردم، تو این مدت دیگران منو می دیدن اما من با چشمایی نیمه باز اطرافمو نگاه میکردم. نه اینکه نقد پذیر نباشم؛ خیلی هم برام مهم و ارزشمده که دیگران راجع به نوشته هام نظرشونو بنویسن اما حقیقتش اینه که باید خودمو جمع می کردم، باید یه چسبی پیدا می کردم که تیکه هامو به هم وصل کنم؛ در غیر اینصورت هر آن ممکن بود پودر بشم. این بود که سعی کردم کمتر به بیرون نگاه کنم، در واقع نه به دیدنی ها نزدیک شدم و نه اجازه دادم زیاد بهم نزدیک بشن.
بعد از حدود دو سال داشتن وبلاگ چرا هنوز یه رویه ی درست واسه نوشتن ندارم؟ فکر کنم اون اندازه درونگرا نیستم که برای وبلاگ نویسی کافی باشه؛ اما گویا شرایط داره عوض میشه و لازمه بیشتر اینجا بیام.
اینجا علاوه بر این که حکم دفتر خاطرات منو داره، سیر فکریمو هم نشون میده؛ این مسیر فکری شاید خودش بتونه کمکی کنه در روند رو به رشد داشتن اون. و مهم تر اینکه اگه از این وبلاگ بتونم به عنوان جایی برای تبادل افکار استفاده کنم خیلی خوب میشه.
به استقبال این تغییر ( و یا بازگشت) هم میرم، تا ببینیم چی میشه.

عبدالله قبادی ● 11:57 PM GMT