شور تنهایی غمی افکند در اندیشه ام
تا رهایی گفتگو با دیگران شد پیشه ام
آه تنهایی کجایی؟ خانه ات بی من کجاست؟
کاش باز آیی که بی تو ترد همچون شیشه ام
...
عجب جکایتیه رفیق، بد حکایتیه انصافا
میخوای تنهای باشی نمیشه؛ میخوای تنهای نباشی بازم نمیشه ... ( ولی تو تنهایی )
سر کار رفتی اساسی، تا حالا بچه ای رو سر کار نذاشتی؟ تو هم که فعلا زیادی بچه تشریف داری کوچولو.
حلاصه ی کلام رفیق، اینجوری باشی امیدی بهت نیست، باید قوی تر باشی، الکی که نیست، بازی جدیه، دست کم بگیری باختی، حریفت هم که نگو و نپرس، اند بازی جوانمردانه ست.
ببین کوچولو، به نظر من با این تنهایی کنار بیای خیلی بهتره، بیخودی زور نزن عوضش کنی که عوض شدنی نیست. خدا رو چه دیدی، شاید تو این خلوتات یهویی یه نفر سبز شد و دو تا شدین؛ اصلا شاید خودت دو تا شدی ( نه که حالا نیستی! ) . وای، فکرشو بکن، چه شود !!!
راسنی یه چیز دیگه، تو که این همه بقیه رو از خودت دور می بینی و از دیگران نا امید شدی، اگه یه وقت از خودت نا امید بشی چه گلی سرت می گیری؟ خنده داره ها، اون وقت خودت به خودت نا مردی می کنی، ای نامرد حق نشناس! ها ها ها.
...
وبلاگت یه جورایی شبیه گل کلم شده. هر تیکه از گل کلم شبیه خود گل کلمه؛ هر مطلب وبلاگ تو هم دنیایی حرف توشه اندازه کل وبلاگ، اما ...

عبدالله قبادی ● 10:53 AM GMT