به گِل نسشته ام،
چه جای انکار است،
زیبا نبودم، زشت شده ام.
به گِل نشسته ام،
لجن زاریست،
اما وجبی خاک نیالوده که پیدا می شود،
بهانه ای میاور که حماقتیست.
آه، دست های من، آیا روا نبود چنین سفر کرده ی غربت نشوید؟
خود را فدای خود کردن، تراژدی مضحکی خواهد بود.
هیچ وقت نمی توان از آنچه که رخ می دهد شوکه نشد،
و فرهیختگی محال خواهد بود.
خدای من،
خدای خیالی من،
کجا رفتی؟ کجا ماندم؟
چرا همیشه فاصله های بزرگ به یکباره پدید می آیند؟
این بار کدام قفس را آشیانه دیده ام؟

عبدالله قبادی ● 06:20 PM GMT