از یار مگو از دل بی یار مخوان
تقدیر جهان است كه تنها گذریم

عشقی به موازات زمان نیست كه نیست
با هستی خود تا به ابد همسفریم

از آنچه ندیدیم و ندانیم بگو
شاید به نهان خانه ی جان ره ببریم

گفتیم دلا ناله ی مارا مپسند
برخیز مدد آر ز درگاه كریم

دل رفت خبر آورد از جان جهان
افسوس كه هم بی دل و هم بی خبریم

دیگر نه به مسجد نه به میخانه رویم
اینجا نه و آنجا نه كه ما در به دریم

بی چاره نبودیم به انگاره ی خویش
دیدیم كه ما از همه بی چاره تریم

گفتیم به دیوانگی آرام شویم
گفتند كه دیوانه نه و بد گهریم

لطفی اگر از غیر نبینیم چه باك
خود دشمن خویشیم از این در شرریم

مطرب نفست گرم و دمت افزون باد
با ما نه بیامیز كه ما خیره سریم

ما شعله ی پر آتش دردیم هنوز
هرچند كه خاموش و پر از شور و شریم

عبدالله قبادی :: francis_1209@yahoo.com