سخنم از صحبتهای شبانه با پدر و مادرم سرچشمه می گیرد. صحبتهایی كه قلبم را به تپش انداخت و روحم را آزرد و پی بردم كه چرا مادرم بارها و بارها نسل خود را نسلی سوخته معرفی كرده و پدرم كه از گذشته هایی حرف می زند كه چقدر درک آن برای من سخت است. و برای اینكه مجبور به پاسخ گویی من نباشد، طفره می رود از جواب دادن. (و هیچ اصراری بر پاسخ ندارم چرا كه در چشمهایش می یابم)

مادری متولد دهه ۴۰ نسلش را سوخته می نامد و پدر؛ نسل خود را به دست خاطره هایش سپرده !
و امروز از خود سوال می كنم كه من، متولد دهه ۶۰؛ كه حاصل ۲۰ سال بعد از مادر و پدر هستم، روزی اگر بخواهم بر نسلم نامی گذارم، برخاسته از تفكراتم و حاصل دورانم، چه دارم كه بگویم و ترس دارم از اینكه اگر سالیان بعدی باشم و روزی كودكی از من سوال امروزم را بپرسد، چه دارم كه بگویم؟؟ ای كاش آن روز مجبور به طفره رفتن نباشم و وامانده جلوه نكنم!

پدر ادعا می كند كه چیزی از نسل خود ندارد و جوانیش در تلاطم و فراز و نشیب گذشته است و میانسالی اش تباه زندگی ماشینی امروزی و كار و روزمرگی شده اس.
از جوانی خود و دهه های انقلاب و بعد از آن جز گروهكهای سیاسی، اجتماعی و ركود فرهنگی و فكری چیزی بر زبان نمی راند. شاید گونه ای سكوت اختیار كرده است تا ذهن مغشوش من و آه های پیاپی روزانه ام را بیشتر نكند. نیمی از عمرش به سر گردانی گذشته و در فراز و نشیبی كه ناخواسته برایش ساخته بودند، نیمی دیگر آن می گذرد و اكنون نیز خود را بازیچه كه نه ! ولی بازیگر تقدیری دست ساخته دیگران می داند. بازیگری که آزادی فکرش در تلاطم فشار و عصبیت به یغما رفته است.

و اما مادر ؛متولد که شده ؛ با تولدش تلاطمات نیز آغاز گشته و بیشتر شده.
او نیز نه از جوانیش راضی است و نه از امروزش. اكنون و همچنان در نگاهش نگرانی از فردا را می یابم.
مادر نالان تر از پدر است و حق هم دارد. همیشه به یاد دارم كه مادر پدر را به خاطر همین عبورش از روی کوران تجربه خوش شانس قلم داد می کند چرا که خودش تا به دریافت های اولیه رسیده و به اصطلاح بزرگ شده، انقلاب را تجربه کرده است.

شبانه درس خوانده تا دیپلمی بگیرد و به آرمان شهرش یعنی دانشگاه دست پیدا کند اما هنوز خان رویاست که انقلاب فرهنگی تیشه به ریشه آرزوهای او و هم نسلانش می زند.
بعد از دو سال خبر باز گشایی احتمالی دانشگاه از طریق دوستی به وی می رسد. هنگام رفتن به دانشگاه و انجام امور مقدماتی دانشگاه مرگ نا بهنگام پدر در 19 سالگی مانعی دیگر می شود. مادر كه در پنج سالگی نیز با فوت زود هنگام مادر مواجه شده بود، دیگر انگیزه ای برای ادامه این راه و رسیدن به ان آرمانها، بعد از دو سال نمی بیند! به گفته مادر، افراد زیادی از آن نسل به سر نوشت او دچار شده اند وخیلی ها بعد از آن دو سال ،انگیزه های دوران تحصیل را برای ادامه از دست داده بودند.

از مادر بارها شنیده ام كه از تعصبات آن دوران و سخت گیری های آن زمان می گوید و تعصبات کوری که در نظام خانواده جریان داشته است. از دورانی می گوید كه می باست درک می کرده که اولویت نخستین در خانواده احترام به پدر و مادر است!!! و امروز هم باید کنار بیاید که می گویند:« ارزش به فرزندانو احترام به موجودیت آنها دغدغه نخست والدین است».

مادرم بارها گفته است و بارها از او شنیده ام كه می گفت:« تا بود و حرف می خواستیم بزنیم، می گفتند درست صحبت كن و احترام بگذار!! گذاشتیم و گذشتیم تا به امروز و فرزندان خودمان رسیدیم و اگر امروز یك احترام خشك و خالی در حد معیارهای امروزی را خواستار باشیم ،با كلمه به خودمان مربوط است مواجه می شویم و اگر اعتراضی كنیم،.............».
حال می فهمم كه چرا مادر نسلش را سوخته معرفی می كند. باز هم حق دارد .

حال اگر نسل خودم را بخواهم معرفی كنم چه بگویم؟؟ نسل پدر و مادرم نسل آه های پیاپی بر لب است. نسلی كه همه رنگ این سرزمین را دیده اند. نسل پدر و مادرم نسلی است كه هر روزش یك رنگ بوده و هر روز هر كس سازی نو كوك می كرده است. امروز از پدرم، از مادرم می پرسم و از شما. نسل من، نسل شما ،نسل امروز و فردا چه نام می گیرد ؟
من باید چه بنامم او را ؟نسلی كه بعد از انقلاب آمده و نه دغدغه های دهه ۴۰ را دیده و نه سر گردانی دهه ۳۰ را!! اگر هم دغدغه ای دیده، همان جنگ هشت ساله بوده كه آن هم در كودكی سپری شده است.

پدرم سوالم را پاسخ می دهد: برای نامیدن نسلت وقت بسیار است و برای رسیدن در جایگاه ما، زمان فراوان!!! نوبت به شما هم می رسد. شما هنوز تجربه نكرده اید و ندیده اید! اگر ببینید شاید روزی نسلت را نسل آرامش بنامی!! البته شاید! پوزخندی می زنم! و با ناباوری پدر را نگاه می كنم و می گویم از شما بعید بود چنین حرفی!رو به آسمان می كند و می گوید هر نسلی سهمی دارد!! و شاید بهای نسلتان به نسل بعدی رسید و بهایش آرامش باشد و برای بقای آرامش شاید؛ نسل شما قربانی!!

ولی خودم نظر دیگری دارم: اگر نسل مادرم نسل سوخته است و نسل پدر سر گردانی؟؟ نسل من بر خاسته از این دو است! چه چیزی می شود. اگر نسل قبلی سوخته باشد خاكستری بیش نمی ماند و باید به امید اصل تناسخ برای ادامه نسلهای بعدی گشت!! فعلا نسل خود را خاكستری می بینم در لا به لای بوته ها پنهان گشته و مهر سكوت بر لبانش!شاید روزی این خاكستر، در خاكستر كیمیاگر پیر قرار گیرد و از آن فسیلی ساخته شود برای نسل فردا اما پس خودمانبه کجا می رویم ؟ و آیا باید سرنوشت غم انگیز نسل های پیشین را تجربه کنیم ؟

سهم ما از نسلمان و از زندگی چه خواهد بود ؟

نسل من نسلی است كه پرخاش را خوب یاد گرفته است و شعار دادن را !! كاش عمل هم در كار بود و از نسلهای قبل ای كاش عبرتی می گرفتیم.
همیشه می گفته اند : آسیاب به نوبت!! روزی نوبت به شما هم می رسد. ولی كجاست آن نوبت آسیاب؟ بگویید كجاست؟روز ها و ماه ها و سالهاست كه به وجود چنین آسیابی شك دارم چه رسد به رسیدن نوبت؟؟!! و گرفتن سهم و حقی از زندگی ؟!

معتقدم كه سر گردانی دوره پدرم هنوز تمامی ندارد و خاكستری باقی است. كاش همین خاكستر ناچیز را در شیشه ای خوب نگه داریم. راستی اگر نسل مادرم سوخت و امروز خاكسترش بر زمین ماند؛ آتشش از كجا آمد؟ از كجا شروع شد؟
تا به حال شده كه از خود سوال كنید كه سهمتان از نسل امروز و زندگی امروز چیست؟؟
از شما می پرسم اگر روزی از شما بپرسند نسلتان را چه می نامید؛ چه جوابی خواهید داد؟

آساب اگر به نوبت
بگو پس نوبت ما كو ؟
سهم ما قسمت ما كو ؟حرمت خلوت ما كو ؟؟
بیرق ما تو نگو رخت عزا شد
سهم نسل من و تو باد هوا شد!! (شهریار قنبری)

طناز امین :: tannazzzzzz@yahoo.com