انسان از همان ابتدای آفرینش حس خود پرستی را با خود داشته است. این حس خودپرستی با تكامل انسان به خود پرستی و خود‌شیفتگی (نارسیسیسم) مبدل گشت. چنان‌كه از اسطوره‌ها برمی‌آید، نارسیسیسم یا خود پرستی، نام خود را از شخصی به نام نارسیوس به وام دارد. نارسیوس را خدای خودشیفتگی هم نامیده‌اند. نارسیوس چنان شیفته خود بود كه روزی عكس خویشتن را در آب دید و بی‌درنگ و مشتاقانه درون آب پرید تا عكس خویش را در آغوش كشد و این چنین غرق شد!

انسان متمدن كه حقیقتا متجددی بیش نیست و واژه تمدن را با تجدد اشتباه گرفته است، خود پرستی را یك امر قبیح می شمارد ولی بر اساس روانكاوی انسان، می‌توان این نظریه را مطرح كرد كه وطن‌پرستی در واقع همان خودپرستی متمدن شده است که می‌توان به آن نام خودپرستی دسته جمعی را داد. انسان خودپرست، هنگامی كه ارضای این میل را در خود با یك سد بازدارنده مواجه دید، به یك ابتكار جالب دست یازید. انسان میل خودپرستی نهادینه شده در وجود خویش را به سطح جامعه تعمیم داد و از آنجا كه هر انسان خودپرست دیگر نیز همین مشكل را داشته، با وی هم‌دست و هم‌داستان شده و میل قبیح خودپرستی را در خود با دیگران شریك شده و وطن‌پرستی را اتخاذ كردند و تا جایی پیش رفتند كه عشق به وطن ! برای بشر امروزی به عنوان یك امر واجب و مقدس مطرح است !!!

من انسان برای كشور خویش دعا می كنم در حالی كه خود این فاصله‌ها و خطوط را بین كشور خویش و دیگری بنا كرده‌ام و این چیزی جز بی خردی محض نیست. بسیاری از مشكلات جهان امروز از حس مقدس میهن‌پرستی ناشی می‌شود. چه بسا انسان‌هایی كه انسان‌های دیگر را نابود می‌كنند. انسان امروز به خاطر مشتی خاك مرده، برادر خویش را به خون می‌كشد. من نمی‌دانم تا چه هنگام، انسان خون برادر خویش را فدای تشنگی خاك خواهد كرد. و چه هنگام این خاك همیشه تشنه، سیراب خواهد شد. چه به گفته شاندل «انسان خوب می داند چگونه برای توجیه ارضای نیازهای قبیح خود، رنگ تقدس بدان بخشاید!».

یاشار رضایی :: chandel2005@yahoo.com