در کشورهای دیگر از جمله انگلستان، در سال ۱۹۱۱ نخستین فعالیت‌های روابط عمومی به مفهوم امروزی با همین نام آغاز شد. نیروی هوایی انگلیس، در سال ۱۹۱۹ "واحد روابط عمومی" خود را تشکیل داد و در همین سال وزارت بهداشت این کشور "سر باسیل کلارک" را به عنوان مسئول روابط عمومی خود برگزید. همین شخص نخستین شرکت خصوصی روابط عمومی را در سال ۱۹۲۴ در انگلستان تأسیس کرد.

پس از این دو کشور، به تدریج در سایر کشورهای صنعتی چون آلمان، فرانسه، هلند و ... در سازمان‌های مختلف، واحدهای روابط عمومی تشکیل شد و راه برای پیدایش حرفه روابط عمومی هموار شد.

نخستین انجمن روابط عمومی در ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۴۸ تشکیل شد. به دنبال آن، انجمن‌های مشابهی با اهداف مشترک در دیگر کشورهای صنعتی تأسیس شد. در سال ۱۹۴۹ "انجمن بین‌المللی روابط عمومی" با تلاش انجمن‌های ملی کشورهای صنعتی تشکیل شد که شاخه تخصصی رشته آن در شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد است. اجلاس این انجمن هر سه سال یک‌بار در یکی از کشورهای عضو سازمان ملل متحد تشکیل می‌شود و عامل ارتباط بین انجمن‌های ملی کشورهاست.

چهارمین اجلاس انجمن بین‌المللی روابط عمومی در سال ۱۹۶۸ در تهران تشکیل شد. از لحاظ تاریخی و از جنبه تحلیلی، دیگر می‌توان گفت که روابط عمومی جدید وقتی آغاز شد که موسسه‌های بزرگ اقتصای متوجه شدند که رفتار و طرز فکر مردم و طبقات مختلف در سرنوشت آن‌ها مؤثر است. این واقعیت باعث شد که روابط عمومی در سی سال گذشته در کشورهای مترقی، خاصه در آمریکا، پیشرفت سریعی داشته باشد و این پیشرفت به علت پیچیدگی روزافزون وضع اجتماعات بشری و افزایش دانش و بینش نسبت به علل و انگیزه‌های رفتار افراد و گروه‌ها در جوامع بوده است.

منابع :

(۱) کتاب تئوری و عمل در روابط عمومی و ارتباطات، علی میرسعید قاضی.

پی‌نوشت :

لینک مستقیم قسمت اول این مقاله / لینک مستقیم قسمت دوم

سارا .ج :: adomide@adomide.com