المپیک بیست وهشتم برای ایران با یک شوک خبری شروع شد .

همگروهی "آرش میراسماعیلی" پرچمدار کاروان ورزش ایران با جودوکار اسرائیلی بدترین خبری بود که می توانست کاروان ورزش ایران را تحت تاثیر قرار دهد .

اتفاقات بعدی کاملا قابل پیش بینی بود ! تجربه اتفاقات مشابه سالهای گذشته نشان می داد که "میراسماعیلی" دیگر نمی تواند ادامه بدهد ...

مقامات ورزشی (!!؟) ایران در اقدامی احساسی ، شتابزده و فاقد روح تفکر جمعی بلافاصله از قول "میراسماعیلی" اعلام کردند : "آرش میراسماعیلی" در حرکتی انساندوستانه (!!!) و به عنوان ابراز همدردی با مردم مظلوم فلسطین و بعنوان اعتراض به اشغالگریهای رژیم صهیونیستی با ورزشکار اسرائیلی مبارزه نخواهد کرد .

به اتفاقات بعدی و واکنشهای (بازهم قابل پیش بینی) مقامات المپیک ، مسئولان فدراسیون جهانی جودو ، مقامات حکومت جمهوری اسلامی و البته افکار عمومی مردم ایران کاری نداریم . به حق پایمال شده جودوکار شایسته کشورمان هم در این نوشتار کاری نداریم .

اتفاق تاثر انگیزی که می تواند برای آینده المپیک بسیار خطرناک باشد بی توجهی به روح بزرگ المپیک که پیام آور نزدیکی ملتها (و نه دولتها!) است ، می باشد .

بازیهای المپیک 108 سال پیش با هدف متعالی "نزدیکی ملتها" (و در اولویت بعدی بعنوان رقابت ورزشی) بنیان گذاری شد . هدفی که در سالهای بعدی به دلایل مختلف بدست فراموشی سپرده شد و حتی اتفاقاتی مانند جنگهای جهانی اول و دوم ، المپیک را تا آستانه سقوط به پرتگاه فراموشی پیش برده بود .

در حالیکه در بازیهای المپیک آتن اعلام "رژه مشترک ورزشکاران دو کره" و حضور کشورهای جنگ زده ای مثل افغانستان و عراق امیدواری هایی را برای احیای پیام واقعی المپیک بوجود آورده بود ، بدعتی نو از کاروان المپیک ایران ؛ زنگهای خطر را یکبار دیگر برای المپیک به صدا درآورد .

روح المپیک اینروزها غمگین است ؛ المپیک یکبار دیگر در میدان زورآزمایی با سیاست ، شکست خورد تا ثابت شود این ادعا که ورزش می تواند پدیده اول جهان باشد تا چه حد ابلهانه است

فرهاد گنجی :: mrfarhad579@yahoo.com