سخنی کوتاه : ابتدا قصد بر این داشتم تا مطلب این شماره را به کنکور اختصاص دهم اما قبول نشدن در کنکور چنان برایم سخت بود که نوشته هایم به کل مبتذل درمی آمد و گاهی چندان غمناک میشد که هر مادر مرده ای را به گریه می انداخت! پس تصمیم بر این شد که موضوع المپیک را دست مایه قرار دهم و هدفم از نوشتن چند خط فوق تنها آرزوی خوشی برای تمام جوانان بود و ذکر این نکته که اگر توانستید به کتاب چهارم دبستان رجوع کنید و داستان امیری که با دیدن موری به امیری رسیده بود را بخوانید. همین.

یکی از اتفاقات دو هفته گذشته برگزاری المپیک بود. المپیک 2004 آتن با حضور یک عالمه کشور برگزار شد و طبق معمول افرادی از این کشورها برای شرکت در رقابت های ورزشی و طبق معمول تر، افرادی هم از این کشورها برای شرکت در رقابت های ارزشی! در یونان حضور به همدیگر رسانیدند.
اما همانطور که خود میدانید یکی از شگفتی های این مسابقات حضور چشمگیر، دست و پا گیر، درخشان، نورزا، منفجره و ... تیم ایران بود که باعث شد همگان انگشت تعجب در دماغ حیرت فرو برند. این درخشش، تابش، پرتوزایی و غیرهء تیم ایران که به صورت عدم کسب مدال تا کنون (چهارشنبه 4 شهریور) نمود پیدا کرده است، وهمچنین مصدوم بودن تمامی ورزشکاران ایرانی، کارشناسان ورزشی را به دادن پیشنهادات مختلفی برای حضور هر چه قویتر در المپیک 2008پکن باز داشته است که از آن جمله است:
1- تیم المپیک به مسابقات پاراالمپیک اعزام شود و بالعکس.
2- تیم پاراالمپیک به عنوان ذخیره تیم المپیک اعزام شود. هم فال است و هم خدایی نکرده تماشا. در صورت مصدوم تر شدن اعضای تیم المپیک حین انجام مسابقات (اعم از فوت، قطع شدن اعضای بدن، تیکه تیکه شدن بیش از حد مجاز، جز جیگر زدن و سایر موارد مشابه) می توان از اعضای تیم پاراالمپیک استفاده کرد، شاید دلشان بسوزد و برای رضای خدا هم شده به تیم ایران مدال دهند.
3- دو هفته مانده به برگزاری مسابقات، تمام اعضای تیم را با چوب کتک زده، لت و پار کنیم تا حضورشان قوی تر شود.
4- برای بهتر شدن وضعیت تیم های مختلف، افراد مسئول را برکنار کرده و برای بعضی از آنان جانشین پیدا کنیم. بطور مثال:
الف) کشتی: وزیر صنایع و معادن.
ب) جودو: آریل شارون.
پ)اسب سواری: وزیر بهداشت و ارتباطات و عالی.
.
.
.
ی) فوتبال: علی دایی.
5- چند عدد جوان خوشتیپ هاکوپیانی را برای شرکت در مراسم افتتاحیه استخدام کرده تا لااقل از این لحاظ آبرویمان حفظ شود.
6- به اسرائیل کلی پول بدهیم تا جوانانش را برای حضور قوی در المپیک تربیت کند و در هر رشته حداقل 15، 20 ورزشکار به مسابقات اعزام کند.
نکته: مطمئن باشید بعد از اتمام المپیک آتن شاهد انجام شدن تمام موارد فوق خواهید بود و دست و پا اندر کاران ورزش کشور به هر کاری دست خواهند زد به جز دادن بهای بیشتر به ورزش.
نتیجه اخلاقی: همیشه بهترین راه حل، اولین راه حلی که به ذهنتان می رسد نیست. دنبال راههای جدید باشید!
در پایان با ناامیدی فراوان، برای ورزشکاران حذف نشده آرزوی موفقیت کرده و امیدوارم اگر شما هم جزو جامعه بالای 18 سال هستید با استفاده از تمامی امکانات موجود!! بتوانید از زیباییهای المپیک 2004 آتن لذت ببرید.

مهدی سالاری :: mahdi_satan@yahoo.com