اول - سید محمد خاتمی چند شب قبل از سفر مهر ماه 83 به 3 کشور عربی ، بهانه ای بهتر از استیضاح وزیر راه کابینه اش نداشت تا در بیت رهبر جمهوری اسلامی حاضر شود.این دیدار البته طبق شنیده ها و با توجه به نتیجه استیضاح ،چندان نتوانسته برای پرزیدنت خوشایند شود. راست باشدشاید که در محضر رهبری با آرایش و آذینی که در کلام دارد ،گفته «شما می توانید مجلسیان را از راهی که گزیده اند منصرف فرمایید» و چون پاسخ مورد انتظار نشنیده ، سریعا راه الجزایر گرفته تا در هنگامه ای که وزیر کابینه اش ،مجبور به ترک ساختمان نوساخته «وزارت راه »می شود ، دور از فضای سیاسی ایران ، از یکی دو دانشگاه عربی دیپلم افتخار بگیرد . « خاتمی » بزرگتر ، در آخرین شمارش های حضورش پایش را از «دریای طوفانی» سیاست ایران بیشتر پس می کشد .انگاری به این گفته روزنامه نگار معروف ایرانی ، می اندیشد که بازوان او شنا را تنها ، در استخر می تواند.

دوم - خیالی خام است اگر تصور کنیم محافظه کاران ، روز یکشنبه در طمع پست وزارتخانه بودند یا به اندیشه گرفتن پورسانت های فرودگاه جدیدالتاسیس تهران .تیرِ برانِ توضیح خواهی ِ مجلسیان ، ،بیش از آنکه « احمد خرم » را در آن صبح پائیزی نشانه رفته باشد ، به سوی کسانی است که هنوز امیدوار به نفوذ یا حتی حفظ موقعیت خود در ساختار قدرت جمهوری اسلامی هستند هدف گرفته بود.
مقصودم آن حلقه حدود چند صد نفری وزرا ، استانداران ، مدیران و معاونان است که از هم اکنون وزن خویش در آینده معادلات سیاسی ایران را می سنجند.هر دو سوی این منازعه – محافظه کاران و حلقه چپ های حکومتی – دست در شانه هم انداخته اند و با دقت در چشم های هم خیره اند.
آیا داور به اجرای قاعده بازی ، توجهی دارد؟ یا آن شبی شده که دشنه ها ،آخته شود و این رقابت آخری هم غیر منصفانه سر آید؟

سوم - یکی از اعضای حلقه چپ های حکومت ، در محفلی گفته با این وضع که اولا در داخل ، دولت شدیدا تحت فشار است و ثانیا در حوزه مسایل بین المللی ، با اجبار مجلس باید تن به غنی سازی داد ، دولت ساقط خواهد شد.اینگونه تعابیر همراه با اظهارات کسانی که استیضاح را سریالی و داستان دنباله دار می دانند ؛ذهن را بدین سو می برد که گویی نقشه ای برای پایان «بهشت » و روزگار خوش کنونی ما کشیده شده است .به تعبیری که روزنامه خبرگزاری وابسته به دولت به کار می برد:نقشه راه.
این تعابیر آن زمان رنگ خود را می بازد که با خود فکر کنیم راستی این همه هزینه کردن فایده چندانی برای محافظه کاران نخواهد داشت و یا متغیرهای دیگری هم می توان برای آینده سیاسی ایران متصور بود

چهارم - خوش بینی چپ ها و شایعاتی که از درون جلسات محافظه کاران بیرون امده بود، نشان می داد که آنها اختلافات اساسی دارند و ماهیگیران قدر -که چپ ها باشند- خواهند توانست ، از این آب گل آلود بهره هایی بی شمار برگیرند.ولی تنها جلسه کوتاه و صمیمانه برخی نمایندگان با رهبری کافی بود تا یکباره همه ،حول یک محور ،جمع شوند.جز این پیغام های مقامات عالی به ناگاه زبان وزیری که وعده افشاگری می دهد را تا منتهای کام فرو برد و چون دفاعی مناسب هم نتواند از همه بیشتر به شعار «شایسته سالاری » طعنه زند.

پنجم - «محمد خاتمی » با ورود به ایران ، فرصت دیدار فوری با رهبری را از دست نخواهد داد .این بار اما نه با گلایه بر لب .نماز را با رهبری اقامه خواهد کرد و تجدید بیعتی نیز .این را هم حلقه چپ های حکومت می پسندد و هم صاحب نظران سیاسی که معتقدند نباید حکومت را با رغبت تقدیم محافظه کاران کرد.
به نیت انتخابات آتی ریاست جمهوری هم که باشد ،این دیدار اخیر ، ثمراتی دارد .گر چه بعید است این بار خاتمی اسمی از « میرحسین موسوی » بر زبان بیاورد که اراده اش تا کنون بر نیامدن است . اتفاقی درنگیدنی که هم اکنون در شرف وقوع است اینکه تندروها دشنه ها را غلاف می کنند چون رقیب را توانی نمی بینند .حلقه چپ ها به حساب منافع – شخصی یا اجتماعی – هم که باشد فعلا برای ادامه رقابت جدی ، پتانسیل چندانی ندارد ونتیجه :باز همه متفقند منظومه نظام باید همیشه بر یک مدار بچرخد.این برای اهالی جور – وا – جور حکومت ایران بهتر است . کسی از بیرون تلنگری می زند؟

مهدی فولادگر :: mfouladgar@yahoo.com