برگ برنده

یك نفر روبروی من

هردومان در یك بازی دعوت شده ایم

زمان، منتظر برگ من است

همه را بر زمین انداخته ام

جز یك برگ

او هم د ردستش فقط یكی دارد

آخری را می اندازم

برگ یقین است

برگی كه ناتوانی ام را تعیین كرده

یا به عبارتی شكستم را

یا روش بازی ام را

زمان لبخند می زند

برگ آخرین او برگ تردید است

برگ نسخ هر چه كه در چنته داشتم

برگ برنده

برگی كه همیشه او خواهد داشت

اگرچه باز هم صد بار

بازی تكرار شود

و این همان است

كه دیگران نمی دانند

گوهر سكوت

اگر این گوهر سكوت نباشد

شعر هم می میرد

اگر این تشنگی جان من از عشق نباشد

شعر هم ناكام است

چون سرآغاز من از لطف شب احساس است

چونكه شعرم غزل پرواز است

چون دلم هم قدم باران است

مگر این چشمه كه در من به سخن می جوشد

همنفس فردا نیست؟

پس چرا واژه من در غم تكرار بماند؟

شعر من مرثیه از جور خزان

بر تن این باغ بخواند؟

اگر این گوهر سكوت نباشد

اشك من همنفس شعرم نیست

شعر من چشمه جوشانم نیست

باید این قصه بماند كه در آن

شعر من از عشق بگوید

دل من همدم این دیده بگرید

نفسم با گوهر شعر هم آواز شود

تو مرا ای غزل واژه به فردا بسپار

تو مرا ای رخ آیینه سخنها بنویس

تو مرا زمزمه فردا كن

تو مرا سهم اقاقیها كن

تا من ازشعر بگویم

شعر هم از غم من

تا من از عشق بگویم

عشق هم از دل من

كه سحر بال گشاید

غم فردا برود

گل احساس بروید

شعر تا عشق به كام است بماند

قلبها راهی فردا باشد


سراپرده آفتاب

تو در من

جوانه زدی

ای گل سرخ

من ریشه تشنه ات را

سیراب کردم

به باران اشک خود

و روییدنت را

سرودم

در خاک سینه ام

تا سراپرده آفتاب

تا همانجا که

لمس پرتوی عشق

تو را

به من رسانید


تقدیر

انگار كه تقدیر گفته بود

انگار كه یك جا نوشته بود

آن شب كه تو با من یكی شدی

آن شب كه شعر من به تو از سهم زندگی

خود آمده در خلوت ما قصه ها نوشت

آن شب كه تو از راز دلم باخبر شدی

از آرزوی آمدن فصل دیگری

وقتی كه فقط گوش افق

از تب پرواز بشنود

وقتی كه عشق، زمزمه واژه ها شود

وقتی نگاه رهگذران با غم هم آشنا شود

وقتی زلال آینه ها سهم هم شود

انگار كه تقدیر گفته بود

انگار كه یك جا نوشته بود

من باید از این محنت فردا به تو می گفتم

ترانه جوانبخت :: tjavanbakht@yahoo.ca